Günlerden Perşembe, gecelerden Cuma,
Şimdi bende olmalıydım yanında
Dumanını bırakıp giderken bindiğin tren de..

Yokluğun iç çekişim,
Soluğum kesilir bakarken arkandan koybolana,
Bize…

Aslında böyle değildir yalnızlık
El sallarken sen gülümseyerek,
Bırakırken bir tek seni bana..


Aklına düştükçe hatırla beni
Hiç değiştirmedim bildiğin gibi
Ne numaramı ne de evimi…

Hâlbuki sabaha çıkmalıydı gün seninle
Bugün günlerden Cuma olmalıydı
Çayın yanında simit;
Senin yanında da ben…